De Gazette

Over bouwen en zorgen

Interview met directeur Patrick Van Hecke


Grootscheepse bouwwerken uitvoeren in en om een oord van rust, het lijkt de wereld op z’n kop. Maar in De Refuge ligt er kennelijk niemand wakker van. ‘Dat komt niet alleen’, zegt directeur Van Hecke, ‘omdat iedereen hier beseft dat de werken echt nodig zijn, maar ook omdat we ze zo gepland en georganiseerd hebben dat de bewoners er weinig overlast aan hebben. Sterker nog, de meeste mensen hier leven positief mee met de veranderingen. Dat was ook duidelijk op onze recente info-avond, waarop niet minder dan 120 belangstellenden opdaagden.’
                                                                               *

Een aardig deel van de bouw- en verbouwplannen is gerealiseerd of verkeert momenteel in de werffase. Wat moet er nog gebeuren?

 Patrick Van Hecke: ‘De lente is in ’t land, zullen we dus maar beginnen bij de tuin? Een groot deel van de tuin – het groot terras, de zithoeken, de dreef en wandelpaden, een deel van de aanplantingen – dat deel is nagenoeg af, maar dan in een aangepast concept, om de simpele reden dat we een deel van de voorziene tuinruimte voorlopig nodig hebben als werfzone voor de renovatie en verbouwing van het klooster aan de kant van de Coupure. De tuin is en wordt nu verder afgewerkt tot op tien meter afstand van het klooster. Samengevat: driekwart van de tuin wordt nu aangelegd, de rest volgt na de afwerking van het kloostergebouw.’

‘Eind 2012, toen ze nog met vijf overbleven, hebben de zusters het klooster verlaten. Een maand na hun verhuis heeft onze raad van bestuur het licht op groen gezet om het kloostergebouw aan te kopen en er een nieuwe bestemming voor te zoeken. Op het gelijkvloers komen twee dagverzorgingscentra, waarvan één met een gesloten leefgroep voor mensen met dementie.’

‘Er komen ook gemeenschappelijke faciliteiten, zoals een rookruimte, een fitnessruimte, een wachtkamer en een dokterspraktijk. Per dagverzorgingscentrum zullen we gemiddeld 15 mensen kunnen opvangen – en die zullen zich daar behoorlijk thuis voelen, want ze kunnen er gebruikmaken van een living, een keuken met kookeiland, een zorgbadkamer met douche, gemeenschappelijk sanitair, een slaapkamer en ook enkele relaxzetels om ’s middags desgewenst een uiltje te knappen of gewoon rustig te genieten van elkaars gezelschap. Bovendien is er een centrale verpleegpost met zicht op beide centra, er is dus altijd controle en hulp in de buurt.’

                                                                               *

Wie komt in aanmerking voor kortverblijf? En hoe kort is kort?

‘Op de eerste verdieping installeren we acht ruime kamers voor koppels of alleenstaanden, op de tweede verdieping twaalf kamers voor kortverblijf. De formule van kortverblijf blijkt vooral interessant en doeltreffend voor ouderen die moeten revalideren na een ziekenhuisopname. Maar ook wie met de gedachte speelt om in een rusthuis opgenomen te worden, kan hier desgewenst eerst even de sfeer en de accommodatie in kortverblijf komen proeven. En ook als de zorgende partner of de kinderen aan vakantie toe zijn, kan vader en/of moeder hier tijdelijk opgevangen worden. Maar hoe welgekomen dat allemaal ook mag klinken, momenteel is er meer vraag dan aanbod. We kunnen dus niet meteen op elk verzoek ingaan, maar in dat geval sturen we de betrokkenen perfect door naar collega’s in de rustsector.’

‘Hoe dan ook, op de afdeling kortverblijf – het woord zegt het zelf – ben je welkom als er de prognose is dat je na een tijdelijke opvang weer naar huis kunt. Daar kruipt voor ons redelijk wat energie in, onder andere via contacten met Thuiszorg, om de evolutie van die mensen te blijven opvolgen. De regel is dat je maximum twee opeenvolgende maanden in kortverblijf kunt doorbrengen en, indien gespreid, maximum drie maanden per jaar. Maar zo’n vaart loopt het meestal niet, momenteel stellen we een gemiddeld kortverblijf vast van circa drie weken.’

‘Intussen zitten we natuurlijk wel nog met de effectieve realisatie van al die faciliteiten in het kloostergebouw. Om u een voorbeeld te geven: de timing voor het gelijkvloers splitst zich op in vier beslissingstermijnen – na de aanvraag van het bouwdossier volgen 14 dagen onderzoek naar de volledigheid van het dossier, dan 105 dagen onderzoek naar het aanvraagdossier, dan 10 dagen waarbinnen het College van Burgemeester en Schepenen het dossier moet betekenen, en last but nog least nog 35 dagen met mogelijkheid om beroep aan te tekenen. Kortom, als we het dossier bijvoorbeeld op 5 mei indienen, dan kunnen de werken ten vroegste eind oktober beginnen. En dan heb je nog de werken zelf dus, duurtijd naar schatting negen maanden, dus af tegen de zomer van 2015.’

                                                                             *

‘En dan heb ik nog niets gezegd over de plannen voor de verdiepingen van de afdeling woonzorg, geheel in de intussen al bekende interieurstijl die we op het gelijkvloers geïntroduceerd hebben. Het einde van die werken verwachten we gelukkig al tegen eind oktober 2014. Dat zal onderweg uiteraard nog voor enige overlast zorgen, maar zowel de bewoners als onze medewerkers zijn zo content met de al gerealiseerde nieuw- en vernieuwbouw dat ze die overlast er met plezier zullen bijnemen.’

Er is, vooral in Nederland nu, een tendens naar gevoelige vermindering van het aantal rusthuizen. Veel ouderen willen liever thuis blijven, thuis verzorgd worden. Zullen huizen als De Refuge nodig blijven?
‘Ik wil daar graag wat later uitvoeriger op terugkomen, want da’s een complexe materie. Akkoord, je kunt thuis op min of meer vaste tijdstippen elementaire leefhulp krijgen, en een babbel tussendoor, dat is waar. Maar even later ben je weer alleen, en alleen betekent in deze omstandigheden vaak ook eenzaam. De meeste mensen verlaten gevoelsmatig niet graag hun vertrouwde omgeving, dat is normaal. Maar zodra ze zich in een degelijk woonzorgcentrum omkaderd voelen, zodra ze kunnen genieten van de veiligheid en het comfort van sociaal contact, zijn ze blij dat ze hier kunnen zijn, dat beurt hen op.’

‘ Je moet er ook rekening mee houden dat ze hier pas komen als ze ernstig hulpbehoevend zijn. De gemiddelde leeftijdsduur van onze bewoners hier is ongeveer drie jaar. Die mensen zijn in het laatste seizoen van hun leven aanbeland. Thuiszorg kan die problematiek niet zo efficiënt opvangen, ook een sociaal netwerk niet – en zeker nu niet, nu het aantal ouderen blijft stijgen. Zodus, om op uw vraag te antwoorden: ja, huizen als het onze zullen absoluut nodig blijven. Met zoveel mogelijk differentiatie in opvangmogelijkheden en faciliteiten, maar met gelijke kwaliteit aan zorg. Dezelfde kwaliteit voor iedereen, of je hier nu voor drie weken bent of voor drie jaar. Daar zijn we zo langzamerhand bekend voor, vraag het maar na.’ (LdK)